|
ทุกะ คือ หมวด ๒
|
|
ธรรมมีอุปการะมาก ๒ อย่าง |
| แรกหมวดสองของธรรมศึกษา |
|
อุปการะธรรมชุบอุปถัมภ์ |
| คือ "สติ"
ระลึกได้ให้พึงจำ |
|
อีกทั้ง "สัมปชัญญะ"
ความรู้ตัว |
| สติดีมีไว้ให้ยั้งคิด |
|
ไม่พลั้งจิตเกินก้ำก่อกรรมชั่ว |
| สัมปชัญญะชูให้รู้ตัว |
|
จะดีชั่วสังวรคิดผ่อนปรน |
|
ธรรมเป็นโลกบาล
คือคุ้มครองโลก ๒ อย่าง |
| ธรรมเป็นโลกบาลนั้นอีกสอง |
|
เครื่องคุ้มครองโลกเด่นเป็นกุศล |
| คือ "หิริ"
ความละอายแก่ใจตน |
|
บันดาลดลห้ามใจไม่ก่อกรรม |
| "โอตตัปปะ"
นำจิตให้คิดขาม |
|
บังเกิดความเกรงกลัวชั่วเกลือกกล้ำ |
| เป็นคุณเครื่องคุ้มครองสยองกรรม |
|
ไม่ให้ทำบาปทั้งหลายตามใจตน |
|
ธรรมอันทำให้งาม
๒ อย่าง |
| ยังอีกธรรมให้งามตามแม่บท |
|
"ขันติ" อดทนได้ให้เกิดผล |
| จะทุกข์ร้อนกายใจให้อดทน |
|
ไม่ยอมบ่นอ่อนแอแพ้แก่ภัย |
| ทั้ง "มโนโสรัจจะ"
ความเสงี่ยม |
|
รู้จักเจียมตัวดีมีนิสสัย |
| ที่สูงต่ำตามสังคมนิยมใน |
|
รู้แจ้งใจไม่ใช่หงอทำพอดี |
|
บุคคลหาได้ยาก
๒ อย่าง |
| บุคคลหาได้ยากหลักท่านกล่าว |
|
ไม่ยืดยาวพอรู้เห็นเป็นสักขี |
| คือวางตนเป็น "บุพพการี" |
|
แผ่ไมตรีช่วยก่อนไม่ร้อนใจ |
| โดยน้ำจิตเมตตาการุณรัก |
|
จะเกี่ยวดองพ้องพรรคก็หาไม่ |
| นี้คือบุพพการีที่ตรึงใจ |
|
สมวิสัยบริสุทธิ์มนุษยธรรม |
| อีกคน "กตัญญู"
รู้คุณคน |
|
นับว่าใจกุศลใช่คนต่ำ |
| พร้อม "กตเวที" ที่เลิศล้ำ |
|
คือน้อมนำประกาศคุณหนุนตอบคน |
| หมวดทุกะพระธรรมนำสุขศรี |
|
รวมเป็นสี่มีค่าสถาผล |
| ขอเชิญพุทธศาสนิกชน |
|
บำเพ็ญตนกุศลธรรมจำเริญเทอญ. |
